PUBLICATIONS/PRESS

De pers over Ruud van Empel

‘Beeldend kunstenaar Ruud van Empel (Breda, 1958) maakt collages met zelfgemaakte foto’s die hij op de computer met elkaar combineert tot een geïdealiseerde voorstelling. In feite presenteert hij met bekende elementen een wereld die we niet kennen. We hebben er enkel de voorstelling van die ons door Van Empel tot in de miniemste details wordt voorgeschoteld. Je zou zijn werken illusies kunnen noemen, maar tegelijkertijd hebben zijn voorstellingen een ongehoord realiteitsgehalte.
Toch tref je zijn verbeeldingen in de werkelijkheid nooit als zodanig aan. Dat ongehoorde en ongeziene maakt ze dan weer zinsbegoochelend. Die ogenschijnlijke tegenstrijdigheid bepaalt in hoge mate de kwaliteit van zijn werk en de waardering ervoor. Bij hem is de illusie een paradox.’

De Nieuwe/Januari 2015 (Kunstmagazine van Maatschappij Arti et Amicitiae)
De illusie als paradox/Door Alex de Vries

‘Still-Life-funghi, een voluptueus stilleven dat verwijst naar de Vanitas-schilderijen uit de zeventiende eeuw en waarop schimmel de boventoon voert, herbergt een arsenaal aan verhalen en inzichten.
Dit werk toont Van Empel in vorm, als een kunstenaar die de fotografie opnieuw uitvindt en met reconstructies de werkelijkheid een kaakslag toedient.’

Het Parool 15-09-2014 (Dagkrant)
Van Empel stelt vragen/ door Ronald Ockhuysen

‘Portretteren is in Van Empels wereld een betrekkelijk begrip. Mensen die zichzelf denken te herkennen in zijn portretten, wat regelmatig gebeurt, vergissen zich.
Hij bouwt de gezichten van zijn ‘figuurtjes’ zoals hij ze zelf noemt, stukje bij beetje op, op de computer. De methode heeft hij in de loop der jaren zelf ontwikkeld. Hij wijst weer naar de wand achter zijn bureau, naar een portret van een schoolklas. „Ieder gezicht is opgebouwd uit talloos veel stukjes, die ik zelf gefotografeerd heb. Elk gezicht is één bestandje die ik vervolgens aaneensmeed tot één geheel.” Hij is soms maanden met één werk bezig.’

NRC / Oktober 2010 (Weekblad)
Op zoek naar kinderlijke onschuld/door Pieter Kottman

‘In de subtiele ondermijning van het echte paradijs ligt Van Empels kracht.’

De Volkskrant 20-09-2011 (Dagkrant)
Door Marina de Vries

‘Daarenboven ademen die verschillende bossen een eigenaardig soort sfeer uit. Perfect gerangschikt, maar toch dreigend. De meren, bomen en bladeren zijn uitnodigend en geven tegelijkertijd een akelig voorgevoel. De kinderen lijken daar niet van onder de indruk. Ze kijken je met wijd opengesperde ogen aan. Brutaal. Onschuldig. Vol zelfvertrouwen. Maar er is iets geheimzinnigs aan hun blik. Hun onschuld lijkt bezoedeld. De verklaring voor deze merkwaardigheid is dat we in de ogen kijken van mensen die niet bestaan en nooit bestaan hebben. Zij zijn tot leven gefotoshopt door een mengelmoes van neuzen, armen, ogen en lippen. De kunstenaar gaat als volgt te werk: Hij verzamelt alle gelaatstrekken die hij nodig heeft, door in zijn studio allemaal verschillende, jonge modellen te fotograferen. Daarna struint hij de Nederlandse bossen af op zoek naar mooie bladeren, perfecte takken en de juiste wateren. Om de foto’s vervolgens uit elkaar te slopen en zich wekenlang bezig te houden met de reconstructie ervan. Net zolang tot het model en het decor voldoen aan zijn standaard van fotorealisme. Van Empel noemt dit digitale collage. Elton John is fan van de kunstenaar en heeft tijdens een concert een nummer aan hem opgedragen. Als we Elton mogen geloven, vertegenwoordigt de techniek van Van Empel de evolutie van veel van de moderne fotografie in de 21e eeuw.
Zijn werk maakte grote indruk op Debora Klochko, directeur van het Museum of Photographic Art in San Diego. Geïntrigeerd door `alle geheimpjes in zijn werk’ exposeerde ze zijn werk in 2012. Sinds hij in 1981 afstudeerde aan de AKV Sint Joost in Breda, werkte Van Empel gestaag aan het ontwikkelen van zijn magisch realistische stijl. In Nederland duurde het lang voor hij hiervoor erkenning kreeg. Buiten de Lage Landen echter, werd zijn werk alom gewaardeerd.
De afgelopen tien jaar exposeerde hij over de hele wereld, inclusief Beijing, Barcelona, Tokyo, Seoul, Tel Aviv en New York City.’

“Ruud van Empel's strange creations” The Guardian | Art and design | guardian.co.uk 26-03-2013
Door Maria Hengeveld

Alles is zo consequent bewegingloos te-mooi-om-waar-te-zijn, dat het onmiddelijk verdacht en misschien zelfs dreigend lijkt, Ruud Van Empel maakt technisch perfect gebruik van die dubbelzinnigheden.’

Elsevier/Zaterdag 24 September 2011(Weekblad)
Vreemd dichtbij/Door Riki Simons

‘Van Empel zoekt naar het beste beeld: als hij een foto heeft van een mooie boom waar geen mooi licht op valt, plakt hij het licht erop van een foto van het mooie licht op een lelijke boom. Er zijn nauwelijks beperkingen, met de computer kan alles worden gecreëerd en perfect geretoucheerd: fotografische elementen, zoals scherpte en diepte; een dauwdruppel op een blad en een lieveheersbeestje op een grasspriet. Maar in wezen wijkt het procédé niet of van de geplakte, geknipte en gescheurde collages die hij aan het begin van zijn carrière maakte. Het moet overigens ook weer niet té perfect worden, meent Van Empel; het eindproduct mag ook weer niet teveel op een echte foto lijken. Het moet schuren, een beetje wringen. Het is hem te doen om de toevoeging; een idee of detail dat een werk een bepaalde spanning of diepgang geeft. Want, zo benadrukt Van Empel, het is hem níet alleen om de esthetiek te doen; aan ieder beeld ligt een concept ten grondslag: een meisje alleen in het bos, twee jongetjes die gearmd staan, een zwart kind met blauwe ogen. Een zwart kind dat symbool staat voor onschuld, dat was sowieso nog nooit vertoond.’

Hollands Diep/ 2011 (maandblad)
Een kind uit duizenden/door Jan Pieter Ekker

‘Iemand die de platgetreden paden verlaat en vanuit zijn visie en gevoel zijn eigen weg baant, roept bij mij bewondering op. Ook het Groninger museum hangt deze filosofie aan.’

FOTOgrafie/Oktober 2011 (Fotografie maandblad)
Grensverleggende Fotografie/door Diana Bokje

‘Het werk van Ruud van Empel is het schoolvoorbeeld van wat een kunstwerk moet zijn. Een zwart meisje in een hortus botanicus-achtige kunstmatige natuur, met haar witte kleedje aan en een wit bloemetje in haar hand: Hier wandelt zo maar een lang ontkende onschuld de westerse kunstge-schiedenis in. Hier wordt een schoonheidsideaal voorgesteld dat in alles het tegendeel is van het westerse Lolita-syndroom en desondanks voel je aan je water dat je met die interpretatie niet weg komt. Je hebt helemaal geen interpretatie paraat. Tegen die heldere blik uit de ogen van het meisje is geen enkele opvatting bestand. Je moet de kunst zonder opvattingen tegemoet treden, je moet niet denken dat je iets weet, dat er een weg is die je moet volgen. Je moet met dat meisje mee dat landschap in.’

Kunst van de dag over World#1/2005 van Ruud van Empel
Door Alex de Vries 2007 www.Galeries.nl


by Ruud van Empel. All rights reserved.